2 Kings 4 - WikiChristian

Welcome to the WikiChristian! God bless you.

2 Kings 4

From WikiChristian

Jump to: navigation, search
2 Kings 4 - Versions
2 Kings 4 Text (WEB)
  1. Now there cried a certain woman of the wives of the sons of the prophets to Elisha, saying, "Your servant my husband is dead. You know that your servant feared Yahweh. Now the creditor has come to take for himself my two children to be slaves."
  2. Elisha said to her, "What shall I do for you? Tell me: what do you have in the house?" She said, "Your handmaid has nothing in the house, except a pot of oil."
  3. Then he said, "Go, borrow containers from of all your neighbors, even empty containers. Don't borrow just a few.
  4. You shall go in, and shut the door on you and on your sons, and pour out into all those containers; and you shall set aside that which is full."
  5. So she went from him, and shut the door on her and on her sons; they brought the containers to her, and she poured out.
  6. It happened, when the containers were full, that she said to her son, "Bring me another container." He said to her, "There isn't another container." The oil stopped flowing.
  7. Then she came and told the man of God. He said, "Go, sell the oil, and pay your debt; and you and your sons live on the rest."
  8. It fell on a day, that Elisha passed to Shunem, where there was a prominent woman; and she persuaded him to eat bread. So it was, that as often as he passed by, he turned in there to eat bread.
  9. She said to her husband, "See now, I perceive that this is a holy man of God, that passes by us continually.
  10. Please let us make a little room on the wall. Let us set for him there a bed, a table, a chair, and a lamp stand. It shall be, when he comes to us, that he shall turn in there."
  11. One day he came there, and he turned into the room and lay there.
  12. He said to Gehazi his servant, "Call this Shunammite." When he had called her, she stood before him.
  13. He said to him, "Say now to her, 'Behold, you have cared for us with all this care. What is to be done for you? Would you like to be spoken for to the king, or to the captain of the army?'" She answered, "I dwell among my own people."
  14. He said, "What then is to be done for her?" Gehazi answered, "Most certainly she has no son, and her husband is old."
  15. He said, "Call her." When he had called her, she stood in the door.
  16. He said, "At this season, when the time comes around, you will embrace a son." She said, "No, my lord, you man of God, do not lie to your handmaid."
  17. The woman conceived, and bore a son at that season, when the time came around, as Elisha had said to her.
  18. When the child was grown, it happened one day that he went out to his father to the reapers.
  19. He said to his father, "My head! My head!" He said to his servant, "Carry him to his mother."
  20. When he had taken him, and brought him to his mother, he sat on her knees until noon, and then died.
  21. She went up and laid him on the bed of the man of God, and shut the door on him, and went out.
  22. She called to her husband, and said, "Please send me one of the servants, and one of the donkeys, that I may run to the man of God, and come again."
  23. He said, "Why would you want go to him today? It is neither new moon nor Sabbath." She said, "It's alright."
  24. Then she saddled a donkey, and said to her servant, "Drive, and go forward! Don't slow down for me, unless I ask you to."
  25. So she went, and came to the man of God to Mount Carmel. It happened, when the man of God saw her afar off, that he said to Gehazi his servant, "Behold, there is the Shunammite.
  26. Please run now to meet her, and ask her, 'Is it well with you? Is it well with your husband? Is it well with the child?'" She answered, "It is well."
  27. When she came to the man of God to the hill, she caught hold of his feet. Gehazi came near to thrust her away; but the man of God said, "Leave her alone; for her soul is troubled within her; and Yahweh has hidden it from me, and has not told me."
  28. Then she said, "Did I desire a son of my lord? Didn't I say, Do not deceive me?"
  29. Then he said to Gehazi, "Tuck your cloak into your belt, take my staff in your hand, and go your way. If you meet any man, don't greet him; and if anyone greets you, don't answer him again. Then lay my staff on the face of the child."
  30. The mother of the child said, "As Yahweh lives, and as your soul lives, I will not leave you." He arose, and followed her.
  31. Gehazi passed on before them, and laid the staff on the face of the child; but there was neither voice, nor hearing. Therefore he returned to meet him, and told him, saying, "The child has not awakened."
  32. When Elisha had come into the house, behold, the child was dead, and laid on his bed.
  33. He went in therefore, and shut the door on them both, and prayed to Yahweh.
  34. He went up, and lay on the child, and put his mouth on his mouth, and his eyes on his eyes, and his hands on his hands. He stretched himself on him; and the flesh of the child grew warm.
  35. Then he returned, and walked in the house once back and forth; and went up, and stretched himself on him. Then the child sneezed seven times, and the child opened his eyes.
  36. He called Gehazi, and said, "Call this Shunammite!" So he called her. When she had come in to him, he said, "Take up your son."
  37. Then she went in, and fell at his feet, and bowed herself to the ground; and she took up her son, and went out.
  38. Elisha came again to Gilgal. There was a famine in the land; and the sons of the prophets were sitting before him; and he said to his servant, "Set on the great pot, and boil stew for the sons of the prophets."
  39. One went out into the field to gather herbs, and found a wild vine, and gathered of it wild gourds his lap full, and came and shred them into the pot of stew; for they didn't recognize them.
  40. So they poured out for the men to eat. It happened, as they were eating of the stew, that they cried out, and said, "Man of God, there is death in the pot!" They could not eat of it.
  41. But he said, "Then bring meal." He cast it into the pot; and he said, "Pour out for the people, that they may eat." There was no harm in the pot.
  42. A man from Baal Shalishah came, and brought the man of God bread of the first fruits, twenty loaves of barley, and fresh ears of grain in his sack. He said, "Give to the people, that they may eat."
  43. His servant said, "What, should I set this before a hundred men?" But he said, "Give the people, that they may eat; for thus says Yahweh, 'They will eat, and will have some left over.'"
  44. So he set it before them, and they ate, and left some of it, according to the word of Yahweh.
2 Kings 4 Text (Hebrew)
  1. ואשה אחת מנשי בני־הנביאים צעקה אל־אלישע לאמר עבדך אישי מת ואתה ידעת כי עבדך היה ירא את־יהוה והנשה בא לקחת את־שני ילדי לו לעבדים׃
  2. ויאמר אליה אלישע מה אעשה־לך הגידי לי מה־יש־ בבית ותאמר אין לשפחתך כל בבית כי אם־אסוך שמן׃
  3. ויאמר לכי שאלי־לך כלים מן־החוץ מאת כל־ כלים רקים אל־תמעיטי׃
  4. ובאת וסגרת הדלת בעדך ובעד־בניך ויצקת על כל־הכלים האלה והמלא תסיעי׃
  5. ותלך מאתו ותסגר הדלת בעדה ובעד בניה הם מגשים אליה והיא ׃
  6. ויהי כמלאת הכלים ותאמר אל־בנה הגישה אלי עוד כלי ויאמר אליה אין עוד כלי ויעמד השמן׃
  7. ותבא ותגד לאיש האלהים ויאמר לכי מכרי את־השמן ושלמי את־ ואת תחיי בנותר׃ ף
  8. ויהי היום ויעבר אלישע אל־שונם ושם אשה גדולה ותחזק־בו לאכל־לחם ויהי מדי עברו יסר שמה לאכל־לחם׃
  9. ותאמר אל־אישה הנה־נא ידעתי כי איש אלהים קדוש הוא עבר עלינו תמיד׃
  10. נעשה־נא עלית־קיר קטנה ונשים לו שם מטה ושלחן וכסא ומנורה והיה בבאו אלינו יסור שמה׃
  11. ויהי היום ויבא שמה ויסר אל־העליה וישכב־שמה׃
  12. ויאמר אל־גחזי נערו קרא לשונמית הזאת ויקרא־לה ותעמד לפניו׃
  13. ויאמר לו אמר־נא אליה הנה חרדת אלינו את־כל־החרדה הזאת מה לעשות לך היש לדבר־לך אל־המלך או אל־שר הצבא ותאמר בתוך עמי אנכי ישבת׃
  14. ויאמר ומה לעשות לה ויאמר גיחזי אבל בן אין־לה ואישה זקן׃
  15. ויאמר קרא־לה ויקרא־לה ותעמד בפתח׃
  16. ויאמר למועד הזה כעת חיה חבקת בן ותאמר אל־אדני איש האלהים אל־תכזב בשפחתך׃
  17. ותהר האשה ותלד בן למועד הזה כעת חיה אשר־דבר אליה אלישע׃
  18. ויגדל הילד ויהי היום ויצא אל־אביו אל־הקצרים׃
  19. ויאמר אל־אביו ראשי ראשי ויאמר אל־הנער שאהו אל־אמו׃
  20. וישאהו ויביאהו אל־אמו וישב על־ברכיה עד־הצהרים וימת׃
  21. ותעל ותשכבהו על־מטת איש האלהים ותסגר בעדו ותצא׃
  22. ותקרא אל־אישה ותאמר שלחה נא לי אחד מן־הנערים ואחת האתנות וארוצה עד־איש האלהים ואשובה׃
  23. ויאמר מדוע אליו היום לא־חדש ולא שבת ותאמר שלום׃
  24. ותחבש האתון ותאמר אל־נערה נהג ולך אל־תעצר־לי לרכב כי אם־אמרתי לך׃
  25. ותלך ותבוא אל־איש האלהים אל־הר הכרמל ויהי כראות איש־האלהים אתה מנגד ויאמר אל־גיחזי נערו הנה השונמית הלז׃
  26. עתה רוץ־נא לקראתה ואמר־לה השלום לך השלום לאישך השלום לילד ותאמר שלום׃
  27. ותבא אל־איש האלהים אל־ההר ותחזק ברגליו ויגש גיחזי להדפה ויאמר איש האלהים הרפה־לה כי־נפשה מרה־לה ויהוה העלים ממני ולא הגיד לי׃
  28. ותאמר השאלתי בן מאת אדני הלא אמרתי לא תשלה אתי׃
  29. ויאמר לגיחזי חגר מתניך וקח משענתי בידך ולך כי־תמצא איש לא תברכנו וכי־יברךך איש לא תעננו ושמת משענתי על־פני הנער׃
  30. ותאמר אם הנער חי־יהוה וחי־נפשך אם־אעזבך ויקם וילך אחריה׃
  31. וגחזי עבר לפניהם וישם את־המשענת על־פני הנער ואין קול ואין קשב וישב לקראתו ויגד־לו לאמר לא הקיץ הנער׃
  32. ויבא אלישע הביתה והנה הנער מת משכב על־מטתו׃
  33. ויבא ויסגר הדלת בעד שניהם ויתפלל אל־יהוה׃
  34. ויעל וישכב על־הילד וישם פיו על־פיו ועיניו על־עיניו וכפיו על־ ויגהר עליו ויחם בשר הילד׃
  35. וישב וילך בבית אחת הנה ואחת הנה ויעל ויגהר עליו ויזורר הנער עד־שבע פעמים ויפקח הנער את־עיניו׃
  36. ויקרא אל־גיחזי ויאמר קרא אל־השנמית הזאת ויקראה ותבוא אליו ויאמר שאי בנך׃
  37. ותבא ותפל על־רגליו ותשתחו ארצה ותשא את־בנה ותצא׃ ף
  38. ואלישע שב הגלגלה והרעב בארץ ובני הנביאים ישבים לפניו ויאמר לנערו שפת הסיר הגדולה ובשל נזיד לבני הנביאים׃
  39. ויצא אחד אל־השדה ללקט ארת וימצא גפן שדה וילקט ממנו פקעת שדה מלא בגדו ויבא ויפלח אל־סיר הנזיד כי־לא ידעו׃
  40. ויצקו לאנשים לאכול ויהי כאכלם מהנזיד והמה צעקו ויאמרו מות בסיר איש האלהים ולא יכלו לאכל׃
  41. ויאמר וקחו־קמח וישלך אל־הסיר ויאמר צק לעם ויאכלו ולא היה דבר רע בסיר׃ ס
  42. ואיש בא מבעל שלשה ויבא לאיש האלהים לחם בכורים עשרים־לחם שערים וכרמל בצקלנו ויאמר תן לעם ויאכלו׃
  43. ויאמר משרתו מה אתן זה לפני מאה איש ויאמר תן לעם ויאכלו כי כה אמר יהוה אכל והותר׃
  44. ויתן לפניהם ויאכלו ויותרו כדבר יהוה׃ ף
2 Kings 4 Text (Greek)
  1. και γυνη μια απο των υιων των προφητων εβοα προς ελισαιε λεγουσα ο δουλος σου ο ανηρ μου απεθανεν και συ εγνως οτι δουλος ην φοβουμενος τον κυριον και ο δανιστης ηλθεν λαβειν τους δυο υιους μου εαυτω εις
  2. και ειπεν ελισαιε τι ποιησω σοι αναγγειλον μοι τι εστιν σοι εν τω οικω η δε ειπεν ουκ εστιν τη δουλη σου ουθεν εν τω οικω οτι αλλ' η ο αλειψομαι
  3. και ειπεν προς αυτην δευρο αιτησον σαυτη σκευη εξωθεν παρα παντων των γειτονων σου σκευη κενα μη
  4. και εισελευση και αποκλεισεις την θυραν κατα σου και κατα των υιων σου και αποχεεις εις τα σκευη ταυτα και το πληρωθεν
  5. και απηλθεν παρ' αυτου και εποιησεν ουτως και απεκλεισεν την θυραν κατ' αυτης και κατα των υιων αυτης αυτοι προσηγγιζον προς αυτην και αυτη
  6. εως επλησθησαν τα σκευη και ειπεν προς τους υιους αυτης εγγισατε ετι προς με σκευος και ειπον αυτη ουκ εστιν ετι σκευος και εστη το
  7. και ηλθεν και απηγγειλεν τω ανθρωπω του θεου και ειπεν ελισαιε δευρο και αποδου το ελαιον και αποτεισεις τους τοκους σου και συ και οι υιοι σου ζησεσθε εν τω επιλοιπω
  8. και εγενετο ημερα και διεβη ελισαιε εις σουμαν και εκει γυνη μεγαλη και εκρατησεν αυτον φαγειν αρτον και εγενετο αφ' ικανου του εισπορευεσθαι αυτον εξεκλινεν του εκει
  9. και ειπεν η γυνη προς τον ανδρα αυτης ιδου δη εγνων οτι ανθρωπος του θεου αγιος ουτος διαπορευεται εφ' ημας δια
  10. ποιησωμεν δη αυτω υπερωον τοπον μικρον και θωμεν αυτω εκει κλινην και τραπεζαν και διφρον και λυχνιαν και εσται εν τω εισπορευεσθαι προς ημας και εκκλινει
  11. και εγενετο ημερα και εισηλθεν εκει και εξεκλινεν εις το υπερωον και εκοιμηθη
  12. και ειπεν προς γιεζι το παιδαριον αυτου καλεσον μοι την σωμανιτιν ταυτην και εκαλεσεν αυτην και εστη ενωπιον
  13. και ειπεν αυτω ειπον δη προς αυτην ιδου εξεστησας ημιν πασαν την εκστασιν ταυτην τι δει ποιησαι σοι ει εστιν λογος σοι προς τον βασιλεα η προς τον αρχοντα της δυναμεως η δε ειπεν εν μεσω του λαου μου εγω ειμι
  14. και ειπεν τι δει ποιησαι αυτη και ειπεν γιεζι το παιδαριον αυτου και μαλα υιος ουκ εστιν αυτη και ο ανηρ αυτης
  15. και εκαλεσεν αυτην και εστη παρα την
  16. και ειπεν ελισαιε προς αυτην εις τον καιρον τουτον ως η ωρα ζωσα συ περιειληφυια υιον η δε ειπεν μη κυριε μου μη διαψευση την δουλην
  17. και εν γαστρι ελαβεν η γυνη και ετεκεν υιον εις τον καιρον τουτον ως η ωρα ζωσα ως ελαλησεν προς αυτην
  18. και ηδρυνθη το παιδαριον και εγενετο ηνικα εξηλθεν το παιδαριον προς τον πατερα αυτου προς τους
  19. και ειπεν προς τον πατερα αυτου την κεφαλην μου την κεφαλην μου και ειπεν τω παιδαριω αρον αυτον προς την μητερα
  20. και ηρεν αυτον προς την μητερα αυτου και εκοιμηθη επι των γονατων αυτης εως μεσημβριας και
  21. και ανηνεγκεν αυτον και εκοιμισεν αυτον επι την κλινην του ανθρωπου του θεου και απεκλεισεν κατ' αυτου και
  22. και εκαλεσεν τον ανδρα αυτης και ειπεν αποστειλον δη μοι εν των παιδαριων και μιαν των ονων και δραμουμαι εως του ανθρωπου του θεου και
  23. και ειπεν τι οτι συ πορευη προς αυτον σημερον ου νεομηνια ουδε σαββατον η δε ειπεν
  24. δευρο και πορευση και ελευση προς τον ανθρωπον του θεου εις το ορος το καρμηλιον και εγενετο ως ειδεν ελισαιε ερχομενην αυτην και ειπεν προς γιεζι το παιδαριον αυτου ιδου δη η σωμανιτις
  25. δευρο και πορευση και ελευση προς τον ανθρωπον του θεου εις το ορος το καρμηλιον και εγενετο ως ειδεν ελισαιε ερχομενην αυτην και ειπεν προς γιεζι το παιδαριον αυτου ιδου δη η σωμανιτις
  26. νυν δραμε εις απαντην αυτης και ερεις ει ειρηνη σοι ει ειρηνη τω ανδρι σου ει ειρηνη τω παιδαριω η δε ειπεν
  27. και ηλθεν προς ελισαιε εις το ορος και επελαβετο των ποδων αυτου και ηγγισεν γιεζι απωσασθαι αυτην και ειπεν ελισαιε αφες αυτην οτι η ψυχη αυτης κατωδυνος αυτη και κυριος απεκρυψεν απ' εμου και ουκ ανηγγειλεν
  28. η δε ειπεν μη ητησαμην υιον παρα του κυριου μου ουκ ειπα ου πλανησεις μετ'
  29. και ειπεν ελισαιε τω γιεζι ζωσαι την οσφυν σου και λαβε την βακτηριαν μου εν τη χειρι σου και δευρο οτι εαν ευρης ανδρα ουκ ευλογησεις αυτον και εαν ευλογηση σε ανηρ ουκ αποκριθηση αυτω και επιθησεις την βακτηριαν μου επι προσωπον του
  30. και ειπεν η μητηρ του παιδαριου ζη κυριος και ζη η ψυχη σου ει εγκαταλειψω σε και ανεστη ελισαιε και επορευθη οπισω
  31. και γιεζι διηλθεν εμπροσθεν αυτης και επεθηκεν την βακτηριαν επι προσωπον του παιδαριου και ουκ ην φωνη και ουκ ην ακροασις και επεστρεψεν εις απαντην αυτου και απηγγειλεν αυτω λεγων ουκ ηγερθη το
  32. και εισηλθεν ελισαιε εις τον οικον και ιδου το παιδαριον τεθνηκος κεκοιμισμενον επι την κλινην
  33. και εισηλθεν ελισαιε εις τον οικον και απεκλεισεν την θυραν κατα των δυο εαυτων και προσηυξατο προς
  34. και ανεβη και εκοιμηθη επι το παιδαριον και εθηκεν το στομα αυτου επι το στομα αυτου και τους οφθαλμους αυτου επι τους οφθαλμους αυτου και τας χειρας αυτου επι τας χειρας αυτου και διεκαμψεν επ' αυτον και διεθερμανθη η σαρξ του
  35. και επεστρεψεν και επορευθη εν τη οικια ενθεν και ενθεν και ανεβη και συνεκαμψεν επι το παιδαριον εως επτακις και ηνοιξεν το παιδαριον τους οφθαλμους
  36. και εξεβοησεν ελισαιε προς γιεζι και ειπεν καλεσον την σωμανιτιν ταυτην και εκαλεσεν και εισηλθεν προς αυτον και ειπεν ελισαιε λαβε τον υιον
  37. και εισηλθεν η γυνη και επεσεν επι τους ποδας αυτου και προσεκυνησεν επι την γην και ελαβεν τον υιον αυτης και
  38. και ελισαιε επεστρεψεν εις γαλγαλα και ο λιμος εν τη γη και οι υιοι των προφητων εκαθηντο ενωπιον αυτου και ειπεν ελισαιε τω παιδαριω αυτου επιστησον τον λεβητα τον μεγαν και εψε εψεμα τοις υιοις των
  39. και εξηλθεν εις εις τον αγρον συλλεξαι αριωθ και ευρεν αμπελον εν τω αγρω και συνελεξεν απ' αυτης τολυπην αγριαν πληρες το ιματιον αυτου και ενεβαλεν εις τον λεβητα του εψεματος οτι ουκ
  40. και ενεχει τοις ανδρασιν φαγειν και εγενετο εν τω εσθιειν αυτους εκ του εψηματος και ιδου ανεβοησαν και ειπον θανατος εν τω λεβητι ανθρωπε του θεου και ουκ ηδυναντο
  41. και ειπεν λαβετε αλευρον και εμβαλετε εις τον λεβητα και ειπεν ελισαιε προς γιεζι το παιδαριον εγχει τω λαω και εσθιετωσαν και ουκ εγενηθη ετι εκει